Erkenning beroepsziekte

Hoewel de Nationale Politie zegt het PTSS serieus te nemen en de Minister hiervoor ook een circulaire heeft opgesteld, lopen zaken in de praktijk toch vaak anders dan zou moeten. Ondanks dat er bij mij, net als bij vele andere collega's geen enkele andere oorzaak is die het ontstaan van een Post traumatische Stress Stoornis zouden kunnen verklaren, is het noodzakelijk dat je daarvoor een aparte aanvraag doet bij Adviescommissie PTSS Politie. Deze commissie gaat volgens een vooraf vastgesteld protocol te werk en beoordeelt -op basis van dit protocol- de aanvragen erkenning beroepsziekten.

Één van de vereisten, om een aanvraag erkenning beroepsziekten in gang te zetten, is het invullen van een "incidentenformulier" die het PTSS hebben veroorzaakt. In dit formulier dien je alle incidenten, die volgens jezelf en de deskundigen die je gediagnosticeerd hebben met PTSS, deze incidenten zo nauwkeurig mogelijk te omschrijven. Daarbij wordt er ook van de aanvrager verwacht dat niet alleen het incident beschreven wordt, maar ook de emoties die dat incident teweeg brachten. 

Omdat de erkenning door de werkgever naar mijn mening een belangrijke onderdeel vormt van het genezings- en verwerkingsproces heb ik dit formulier naar eigen vermogen ingevuld. Het invullen van het formulier bracht zoveel emoties naar boven dat ik hiervoor meer dan een week nodig heb gehad. Door het PTSS zijn veel, in mijn ogen, wezenlijke details uit mijn geheugen verdwenen en de emoties die het invullen teweeg brachten, maakte het bijzonder moeilijk om de juiste benamingen te vinden voor de emoties die ik op dat moment ondervond.

Nadat de aanvraag op de juiste manier ingediend wordt, zal de onafhankelijke commissie die erover oordeelt, zo mogelijk binnen een termijn van ongeveer twee maanden, hierover oordelen. Wanneer men het niet eens is met het oordeel kan men hiertegen beroep instellen.

In mijn geval had ik na twee-en-een-halve maand nog geen bericht gehad en nam ik contact op met mijn case-manager PTSS, die iedere medewerker wordt toebedeeld. Nadat deze contact had opgenomen met het secretariaat van de commissie bleek dat mijn aanvraag nog niet in behandeling genomen was omdat deze "onvindbaar" was. Met de aanvraag die mij zoveel moeite had gekost om aan het scherm toe te vertrouwen ging men zo om? Ik was blij dat ik, tijdens het telefoongesprek, waarin mij dit werd medegedeeld ergens alleen op een parkeerplaats stond. Ik was woedend, maar tegelijkertijd ook hevig teleurgesteld, zeker toen ik hoorde dat ik niet het enige geval was. Mijn case-manager had nog andere aanvragen verstuurd die eveneens niet in behandeling genomen waren omdat de aanvragen "onvindbaar" waren.

Enkele dagen daarna nam mijn case-manager weer contact met mij op en vroeg mij of ik het screenings- of diagnose-rapport van wel verstuurd had want bij de Adviescommissie PTSS Politie zou men niks ontvangen hebben en daarom was mijn aanvraag nog niet in behandeling genomen. Vanwege mijn enorme vergeetachtigheid leg ik alles vast en bewaar ik alle e-mails die betrekking hebben op mijn PTSS, maar ondanks dat, wist ik ook zeker dat ik die documenten verstuurd had. Bij controle bleek inderdaad dat ik die betreffende documenten, bijna drie maanden geleden al verstuurd had naar het meldpunt.

Na ongeveer drie maanden bleek uiteindelijk dat het email adres van het arts-meldpunt gewijzigd was, waardoor mijn eerste aanvraag nooit in behandeling genomen werd. Wie er nu verantwoordelijk was voor het niet doorgeven van deze wijziging, laat ik in het midden omdat de energie die dit kost mij te dierbaar is. Feit bleef dat ik, na bijna 8 maanden, nog steeds geen uitsluitsel had over de erkenning beroepsziekte.

Ondanks dat het duidelijk en begrijpelijk is dat de erkenning beroepsziekte een proces is dat zorgvuldig genomen dient te worden, is de huidige procedure in mijn ogen te confronterend voor mensen die met PTSS kampen.

Na lang wachten kreeg ik uiteindelijk, eind mei 2016, een brief van de Adviescommissie PTSS Politie, waarin de commissie een positief advies uitbrengt om het PTSS als beroepsziekte te erkennen. Het advies is tot stand gekomen op grond van de volgende incidenten:

  • Dodelijke aanrijding (2014)
  • Reanimatie (2009)
  • Achtervolging met dodelijke afloop (2004)
  • Dodelijke aanrijding (1996)

Een tweetal andere incidenten werden door de adviescommissie niet meegenomen in dit advies. De uiteindelijke erkenning beroepsziekte, als omschreven in Artikel 1 lid 1 sub y van het BARP, berust nok de Korpschef, maar -zo is mij verzekerd- zal deze altijd het advies volgen van de adviescommissie.

Halverwege juni 2016 volgde het verlossende woord van mijn werkgever: deze erkent dat mijn PTSS als een beroepsziekte aangemerkt wordt. voor mij is er een pak van mijn hart, niet alleen vanwege de rechtspositionele gevolgen die eraan zitten, maar veel meer nog dat ik hiermee eindelijk mijn erkenning heb gekregen.

Reactie toevoegen

(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.