Mijn familie en leven

Toen ik meer dan 25 jaar geleden bij het Korps Rijkspolitie solliciteerde en ik, voordat ik aan de opleiding begon, mijn overstap maakte naar de Gemeentepolitie van een middelgrote gemeente was geluk nog heel gewoon. Het werken bij en voor de politie was iets dat je voor het leven deed. Collega's kwamen op verjaardagen, met collega's ging je op stap en niet zelden werden collega's ook partners van elkaar. In de organisatie waar je werkte kende iedereen elkaar en er werd nog gewerkt in ploegen. Van je ploegmaten wist je bijna alles: je wist wat er thuis speelde, je kende elkaars sterke kanten en elkaars valkuilen. De ploeg was je familie, het waren je vrienden en maten die voor elkaar door het vuur gingen. Een ploeg stond ergens voor, maar stonden vooral voor en met elkaar. Het leverde een beschermde werkomgeving op, maar had ook zijn nadelen: er was weinig of geen ruimte om zaken die eigenlijk ter discussie gesteld zouden moeten worden, ter discussie te stellen. 

Ik startte in 1990 met de opleiding die destijds nog op aparte scholen gegeven werden. De opleiding zag er destijds anders uit dan nu, niet alleen inhoudelijk, maar ook praktisch. Ik ging er op maandagochtend naartoe en pas laat op vrijdagmiddag ging te weer naar huis. De opleiding was intern en ik deelde mijn kamer met iemand anders. Op de kamer stonden twee bureau's, twee kasten en twee bedden. Douches en WC's waren gezamenlijk aan het einde van de gang, privacy was er eigenlijk nergens. Mannen en vrouwen sliepen in aparte gebouwen en het was niet de bedoeling dat mannen en vrouwen tussen 22 uur en 7 uur bij elkaar in de gebouwen kwamen. Ik zal echter de laatste zijn die ontkend dat dit ook daadwerkelijk niet gebeurde...
Tijdens de opleiding werden mij, behalve wetskennis en vaardigheden, ook een familieband met collega's bijgebracht. Met veel mensen met wie ik de opleiding gevolgd heb, voel ik nog steeds een bijzondere band al zie ik de meesten weinig meer. Op de momenten dat we elkaar zien, voelt het nog hetzelfde als in de tijd dat we de opleiding volgden. We hielpen elkaar en we steunden elkaar om ervoor te zorgen dat we als één groep waarmee we de opleiding begonnen waren, ook de opleiding zouden afmaken. Tijdens de opleiding vielen er -net als in iedere opleiding- mensen om verschillende redenen af. Wanneer er afscheid van een persoon genomen werd of moest worden, voelde dat voor mij toch als een soort collectief falen van de hele groep.

Toen ik na de opleiding in het korps kwam waarbij ik gesolliciteerd had, werd ik gekoppeld aan een mentor. De eerste dag dat ik bij hem in de auto stapte herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Het was een politieman in hart en nieren en was nog groter dan ik, terwijl ik ook al boven de gemiddelde lengte uitkwam. Eenmaal in de auto zei hij: "Luister, je hebt nu wel de opleiding afgerond maar je bent nog lang niet klaar. Kijk en luister goed als we ergens naartoe gaan en als ik begin te slaan, sla je mee". Ik wist niet wat ik van mijn eerste dienst mocht verwachten, maar het was een rondrit door de gemeente en we werden door de meldkamer, die destijds nog gewoon in het gebouw zat van waaruit je werkte, uit de wind gehouden. Al snel bleek dat mijn mentor en ik, tijdens onze gesprekken in de auto, over meer dingen spraken dan koetjes en kalfjes.

Hoewel de organisatie, eerst door de regionalisatie en daarna door de nationalisatie veranderde en ook veel onpersoonlijker werd, vormt de politie voor mij nog steeds een deel van mijn leven. Het is meer dan alleen mijn werkgever...

Reacties

1

Wat een inspirerend verhaal over de band binnen de politie.

Wat op dit moment een heel vervelend punt is dat is dat veel politie uitvalt vanwege ziekte. Voor mijn afstudeerproject aan de Hogeschool van Amsterdam ben ik bezig een applicatie te ontwikkelen die helpt bij het ziekteproces onder politiemensen die ziek zijn.

Ik ben daarom op zoek naar politiemensen die op dit moment ziek zijn of in het verleden ziek zijn geweest. Aan deze mensen zou ik willen vragen of jullie mijn enquête willen invullen.

https://goo.gl/forms/mGZF4fGNzQph6pE92

Als jij meer wil vertellen over het verloop van jou ziekte en de hulp die je daarbij hebt gekregen zou je kunnen mailen naar m_schoo@hotmail.com.

Alvast bedankt,

Met vriendelijke groet,

Maaike Schoo

Reactie toevoegen

(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.