PTSS in remissie

Nadat het Psychotrauma Diagnose Centrum in Diemen in samenspraak met het Centrum '45 en de bedrijfsarts besloten hadden het behandelprotocol te verlengen, ging ik terug voor een aantal vooraf vastgesteld aantal behandelingen bij mijn behandelaar. Door het goede contact maar vooral ook doordat de behandelaar mij altijd het gevoel gegeven heeft dat hij de organisatie waarvoor ik werk goed kent, had dit ook mijn voorkeur. De EMDR behandelingen die volgden boden, waarschijnlijk door het gebruik van de juiste medicatie, toen een veel beter resultaat als de eerdere sessies.

De behandelingen werkten goed en ik merkte bij mijzelf ook een duidelijk afname van de PTSS gerelateerde klachten. Naarmate de klachten afnamen, kwamen er echter ook andere zaken, aangaande mijn persoonlijkheid en de manier waarop ik in het leven sta, bij mij naar boven. Volgens mijn behandelaar is dit een proces dat bij meer mensen die een PTSS hebben, voorkomt en verklaarde dit aan de hand van de volgende beeldspraak: De trauma's werken als een deken en bedekken ook andere zaken die er spelen, wanneer die dekens weggenomen worden, komen onderliggende zaken vrij te liggen.

Bij het afsluiten van de behandeling tegen PTSS is het gebruikelijk dat er een afsluiting volgt, voor mij was dat het laten zetten van een tatoeage in de vorm van een leeuw. De leeuw is voor mij het symbool van kracht: kracht die nodig was om te praten over zaken waarover ik nooit gepraat heb, kracht die nodig was om deze ziekte enigszins te boven te komen en verder te kunnen met mijn leven. Deze leeuw prijkt nu voor altijd op mijn linker bovenarm, dicht bij mijn hart en niet voor iedereen zichtbaar omdat dit iets is dat voor mij is en ik niet hoef uit te dragen.

Naarmate de behandelingen steeds meer soelaas begonnen te bieden, merkte ik ook dat mijn rugklachten langzaam maar zeker minder werden. Door de depressie en het overmatige alcoholgebruik in combinatie met te weinig beweging en het niet buiten de deur willen en kunnen komen, was ik fysiek een pannenkoek geworden. Ik was in ruim 8 maanden tijd ongeveer 30 kilo zwaarder geworden en herkende mijzelf niet meer terug als ik in de spiegel keek. Hardlopen dat ik altijd graag had gedaan om af te schakelen en om mij fysiek beter te voelen was niet meer mogelijk en ik besefte dat het roer echt om moest. Nadat ik duidelijk had gekregen wat er schortte aan mijn leefwijze, ging ik deze drastisch veranderen en ik merkte al snel dat dit effect had. Ik wilde zeker 40 kilo afvallen en stelde mijzelf tot doel om -in ieder geval voor het einde van het jaar- weer regelmatig 10 km te hardlopen.
Doordat ik alle toegevoegde suikers, zoveel mogelijk vetten en dierlijke eiwitten schrapte uit mijn dieet, stopte met het eten van vlees en vooral te leven van onbewerkte voeding, begon ik mijzelf veel fitter te voelen en gingen de kilo's die er zo snel aangekomen waren er nog sneller vanaf. ik voelde mij fysiek energiek en nam een abonnement bij de plaatselijke sportschool, waar ik begon met een verantwoord trainingsprogramma. De fout die ik eerder gemaakt had: mijn lichaam te weinig rust gunnen, moet ik niet meer maken.
Er zijn tijden geweest dat ik van de 7 dagen, 6 dagen hardlopen deed. Ik begon maandag met 10 km, liep er dinsdag 12, woensdag 14, donderdag 16, vrijdag 18 en de zaterdag sloot ik de week steevast af met een halve marathon. Sporten was een vlucht uit de werkelijkheid geworden en op die manier kon ik overleven, maar pleegde ook roofbouw op mijn lichaam. Mensen die verstand van zaken hebben, waarschuwden daar al voor, maar ik dacht dat ik dat wel aankon net zoals ik alles dacht aan te kunnen...
Inmiddels ben ik de eerste 40 kg bijna kwijt, ik heb nog een kilootje of 4  te gaan voor de eerste 40 kg, maar heb mijn doelstelling inmiddels alweer bijgesteld naar het verliezen van 45 kg aan gewicht. Inmiddels loop ik minimaal drie keer per week een afstand tussen de 5 en 10 km en de 10 km heb ik ook al een aantal keren gelopen. Hoewel ongeveer 54 minuten op de 10 km voor mij nog geen toptijd is, heb ik mijn doelstelling wel al weten te halen en ook nog een half jaar eerder dan ik eerder als doelstelling gesteld had. Het geeft mij een goed gevoel om weer op de loopband te staan en om weer door het bos te lopen. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor mij heilzaam werkt en in combinatie met het gezonde leefpatroon draagt dit bij aan mijn fysieke herstel.

Tijdens de uren die ik inmiddels aan het werk ben, merk ik dat een aantal klachten nog steeds duidelijk aanwezig zijn. Het is nog steeds heel erg moeilijk om mij op zaken te concentreren, ik ben nog steeds heel erg vergeetachtig en het lijkt wel of het "korte lontje" nog steeds even kort is en waardoor ik, na een beperkt aantal uren aan het werk te zijn geweest, totaal uitgeput ben. Volgens mijn behandelaar en de deskundigen bij het PDC in Diemen, zijn dat zaken die nog minder kunnen worden, maar het kan ook zijn dat deze klachten van blijvende aard zijn. Het is in ieder geval in mijn geval nodig om nog een vervolgtraject te ondergaan. Hoe dit eruit gaat zien en welke resultaten daarmee behaald gaan worden zijn op het moment van schrijven nog niet duidelijk, maar wat wel al zeker is, is dat ik op dit moment nog lang niet de oude ben. De vraag die ik mij ook stel is of ik ooit nog eens de oude kan en wil worden. 
Fysiek sta ik inmiddels in ieder geval weer volledig op de rails en is dit geen belemmering meer om ooit nog eens terug te keren in mijn oude functie. Nadat professionele zorgaanbieders mij gevoelsmatig in de kou hebben laten staan op het fysieke vlak, heb ik zelf de koe bij de horens gepakt. In eerste instantie heb ik dat natuurlijk helemaal voor mijzelf gedaan, voor mijn lichaam en vooral ook voor mijn mentale gesteldheid. Het is echter ook een knipoog naar die zogenaamde professionele instellingen die geen ruimte bieden aan mensen met een PTSS omdat ze buiten de standaard behandelprotocollen vallen. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben die een PTSS heeft en een fysieke re-integratie nodig heeft, maar daarvoor biedt geen -bij mij bekende- zorgverlener een goed pakket.

Ik merk dat ik mij vooral vasthoudt aan het fysieke herstel, want dit is het enige dat ik in de hand heb. Mentaal ben ik nog steeds niet de oude en ik merk dat er meer in mij veranderd is dan op het eerste gezicht leek. Mijn mentale weerbaarheid is ronduit slecht te noemen, niet alleen omdat ik nog steeds een kort lontje heb, maar ook omdat ik niet meer lijk om te kunnen gaan met ellende. Wanneer ik zaken op TV zie, of ik geconfronteerd wordt met persoonlijke ellende van anderen, raakt mij dat veel meer dan vroeger, maar ook veel meer dan ik eigenlijk zou willen. Dan is er nog de vermoeidheid aan het einde van een dag, maar ook gewoon tussendoor. Het lijkt wel of mijn lichaam de slaap, die ik lange tijd gemist heb, in wil halen. Een gewone dag, zonder aan het werk geweest te zijn, is al zo vermoeiend dat ik 's-avonds om 21 uur op de bank in slaap val, terwijl ik 's-morgens mijn bed vaak niet uitkom.

Nadat het PDC constateerde dat mijn PTSS in remissie was en ik daarmee niet meer voldeed aan de diagnose PTSS, was het voor het PDC en de daarbij aangesloten behandelaars eigenlijk klaar en nam ik zelf het initiatief om een afspraak met de bedrijfsarts te maken. Verder heb ik ruim voor het verstrijken van het eerste jaar ziek zijn, bij mijn directe leidinggevende meermaals aangedrongen op een eerste-jaars-evaluatie, die de Wet Poortwachter voorschrijft, maar helaas is die na bijna 15 maanden nog steeds niet geweest.

Na het consult bij de bedrijfsarts werd mij duidelijk dat de vergeetachtigheid en de chaos die er soms in mijn hoofd lijkt te spelen, het noodzakelijk maakt dat ik mij beter voorbereid op de gesprekken en dat ik meer zaken op moet schrijven, want in de gesprekken vergeet is soms gewoon zaken die er spelen te benoemen. Mijn bedrijfsarts is van mening dat ik het aantal uren dat ik aan het werk langzaam meer zeker moet gaan uitbreiden. Hoe dit moet gaan en welke werkzaamheden ik dan moet gaan vervullen is voor mij op dit moment nog een groot raadsel omdat mijn concentratieproblemen en vergeetachtigheid mij nog steeds in behoorlijke mate belemmeren in mijn dagelijks functioneren.

Doordat ik de overtuiging heb dat ik als persoon ook moet veranderen en ik handvatten moet krijgen om mijzelf te veranderen, werd ik door de bedrijfsarts doorverwezen naar een nieuwe behandelaar. Het intakegesprek heb ik daar inmiddels gehad en ook daar verschenen weer de enorme vragenlijsten over klachten die ik ervaar en over mijn persoonlijkheid. Alweer een momentopname, antwoord geven op vragen die ik al zo vaak heb ingevuld, maar ook weer antwoorden die geen realistisch beeld schetsen. Ik was net drie dagen terug van een vakantie in de bergen. Een vakantie waar ik twee weken lang alleen maar gewandeld heb, waar ik in mijn hoofd alleen bezig was met de bergen te beklimmen en waarbij ik zoveel van mijn lichaam vergde dat er voor andere zaken geen tijd was. Na het invullen van die vragenlijsten bekroop mij ook meteen het gevoel, hoe en wat een psycholoog nu met zo'n lijst en uitkomst verder gaat.

Tijdens het gesprek met de behandelaar werd mij gevraagd wat ik nu verwacht van de behandelingen en hoe die eruit moeten gaan zien. Eigenlijk wil ik maar twee dingen: weer de oude worden en weer een perspectief te hebben voor de toekomst. Rationeel ben ik er echter ook steeds meer van overtuigd aan het raken dat "die oude ik" mede ertoe heeft bijgedragen dat ik een PTSS ontwikkeld heb, mede omdat ik nog steeds niet kan praten over mijzelf en over de trauma's. Op het moment dat mij gevraagd wordt naar de trauma's, merk ik dat het nog steeds heel veel moeite kost om hierover te praten. Ik voel mijn hartslag weer omhoog gaan en ik merk dat ik weer heel erg gespannen raak. Nog steeds kan ik niet of nauwelijks praten over de gevoelens die ik had en heb bij die trauma's maar ook over mijn eigen gevoelens. Hoewel ik dan niet meer aan de diagnose PTSS voldoe, is er toch iets in mij blijvend veranderd en in dat opzicht is de PTSS dus zeker (nog) niet genezen. Is dat wat mensen bedoelen met PTSS is niet te genezen?
Ik verwijs ook steeds vaker naar deze website als ik in gesprek ben met anderen over mijn ziekte. Niet alleen vanwege het feit dat ik vaak vergeet de helft te vertellen, maar ook omdat dit een goed beeld geeft van wat er de afgelopen 15 maanden gebeurd is. Dat is inmiddels zo'n lang verhaal geworden dat het niet in een notendop is samen te vatten.

Vooralsnog sluit ik dit hoofdstuk af, op de website zal ik in de toekomst verder gaan met een blog, over zaken die mij bezig houden en dingen waarmee ik in de toekomst nog te maken ga krijgen. Ik doe dit niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de vele lotgenoten die ik heb, die allemaal met dezelfde zaken te maken hebben of gaan krijgen. Een van de hoofdredenen om ooit voor de politie als werkgever te kiezen was en is nog steeds de hulpverlening aan 'hen die deze behoeven'. Gelukkig ben ik dat stukje van mijzelf nog niet kwijtgeraakt.

Reacties

3

Groot respect ..........

Herkenbaar voor mij. Eerst de behandeling maar dan daarna? Ik zit/zat met allerlei vragen die ik nergens kwijt kon. Een boel heb ik gehad aan de Indentiteitsgroep politie die verbonden is aan BNMO van defensie. Ik heb mij intussen aan de club verbonden. Nu staat reintegratie voor de deur. Gelukkig heb ik een goeie baas, maar toch? Hoe moet dat gaan en wat is verstandig. Waar moet ik op letten? Fysiek is idd ook een ding. Gelukkig deed ik al jaren aan Aikido. In de US is veel ervaring opgedaan met Aikido en herstel uit Ptss. Maar toch de belasting van het fysiek is een stuk minder.

Tjonge, dank voor je verhaal, ondanks het leed wat je hebt meegemaakt. Ik heb EMDR en nu depressie, voelde me mislukt door de lovende artikelen over EMDR. Ik denk trouwens dat ik C-PTSS heb ipv PTSS. Ofwel: veel en complex trauma. Een plaatje kost vaak meerdere sessies, dus tussentijds is dat zwaar, draag je het trauma bewust en actief. En het blijkt soms andere dingen op te rakelen, die je dan erbij moet dragen, tot het behandeld is.

Ik ben ook begonnen met medicatie, al met het 4e bezig, werkt allemaal niet goed. Wellicht is een combi nodig, maar het instellen op juiste medicatie kost inmiddels maanden. Blij om te horen dat je uiteindelijk er toch doorheen bent gekomen, ik overwoog nml om te stoppen.

Overigens heeft de GGZ nooit iets betekend of willen betekenen bij trauma. De emdr is opgestart nadat een externe organisatie er flink op aan drong. En nog probeerden ze er onderuit te komen! Gelukkig nu een lieve therapeute, maar die gaat einde jaar de GGZ verlaten en zelfstandig beginnen. Ze wil echt iets betekenen voor mensen, en dat sterkt me in mijn ervaring dat de PTSS in de GGZ niet serieus genomen werd. Let wel: ondanks zeer duidelijk aanwijsbaar trauma.

Ik herken zoveel! Zelfs de leeuw, al heel lang bij mij symbool voor kracht. En de geit: ik klim toch overal overheen, hoe moeilijk ook.

Met drinken ben ik 9 jaar geleden gestopt. Het emo-eten is wel een probleem. Ondanks normaal gewicht, is het emo-eten destructief omdat ik het gevoel heb steeds te falen. En me na een eetbui 'dik en vet' voel. En angstig over mijn eigen gebrek aan beheersing, naast de schaamte over het 'schrokken en naar binnen proppen van eten'. Voorbeeld: ik eet soms happen pindakaas, wat extreem pijn doet bij doorslikken omdat het in 1x teveel is. Schaamte, en verdriet. Overigens herleidbaar naar een onderdeel van mijn trauma: de continue afwijzing door mijn stiefmoeder. Het aanwijsbare trauma (misbruik) leidt vaak terug naar het niet aanwijsbare trauma: jeugd-afwijzing.

Ik heb zelfs al langdurig die rugklachten, inmiddels ook de diagnose Fibromyalgie en peesontstekingen ondanks dat ik al 20 jaar regelmatig sport, en een gezonde levensstijl heb ontwikkeld (de eetbuien spelen tussen het gezonde patroon door). Qua sport raad ik intensief trainen af omdat dit je cortisol niveau (stress hormoon) hoog houdt. Een half uur trainen (15 min evt. intensief) is beter dan eroverheen, plus tussentijds een rustdag. Dan maar half uur wandelen op de rustdagen. Als je extreem gaat sporten, is dat nml. ook weer een vlucht. Dus ook niet ter compensatie overgewicht.

Mijn ervaring: de afwijzende houding van mijn ouders (ondanks goede verzorging en stimuleren scholing, waarvoor dankbaar) ligt zonder uitzondering aan de basis van alle trauma. Daarom maak ik me zorgen over de vele (v)echtscheidingen. Het klinkt wellicht raar, maar het seksueel misbruik is uiteindelijk minder traumatisch gebleken dan het gebrek aan aanraking en geruststelling door mijn ouders. Dit is dan 1 voorbeeld.

Reactie toevoegen

(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.
(If you're a human, don't change the following field)
Your first name.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.